![](https://cjmontanas.com/wp-content/uploads/2024/05/1716483564307.jpg)
Movie Review : Bullet Train
- ในการทบทวน: ‘Bullet Train,’ ‘Prey,’ ‘Bodies Bodies Bodies’
- สัปดาห์นี้เป็นช่วงเปิดฤดูกาลของมนุษย์ เมื่อเอเลี่ยน นักฆ่า และเด็กรวยเล่นเกมที่อันตรายที่สุด
คลื่นแห่งการน็อคเอาท์ของ Quentin Tarantino ที่กระทบโรงภาพยนตร์และมัลติเพล็กซ์เป็นครั้งคราวหลังจาก Pulp Fiction เกือบทั้งหมดยึดเอาแนวคิดเดียว: เพื่อวางล้อเลียนการ์ตูนของพวกอันธพาลหรือนักฆ่าด้วยอาการกระตุกเกร็งของความรุนแรง นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่าทารันติโนทำสิ่งเหล่านั้นได้ดีกว่าคนลอกเลียนแบบของเขา ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังพลาดโน้ตเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ Pulp Fiction มีความพิเศษ เช่น การปรับเปลี่ยนแนวเพลงและการเล่าเรื่องที่มีชีวิตชีวา มีพื้นฐานมาจากลอสแองเจลิสที่ผู้คนอาศัยอยู่จริง และแท้จริงแล้ว การลงทุนในตัวละครที่ปฏิบัติตามหลักศีลธรรมแม้จะกระทำผิดด้านกฎหมายก็ตาม เป็นเรื่องแปลกใหม่ที่ได้เห็นนักฆ่าพูดถึงการกินแมคโดนัลด์ในปารีสในฉากหนึ่งแล้วสังหารพ่อค้าคนตายในฉากต่อไป แต่นั่นไม่ได้ใกล้เคียงกับเรื่องราวทั้งหมด
ในช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุด Bullet Train ชวนให้นึกถึงความน่าเบื่อหน่ายของช่วงรุ่งเรืองของทารันติโนในช่วงกลางถึงปลายยุค 90 โดยดำเนินไปบนเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งและซีเควนซ์แอ็กชั่นที่มีสไตล์ตามสไตล์ แม้ว่ามันจะพยายามปรัชญาเกี่ยวกับครอบครัวและโชคชะตา แต่จริงๆ แล้วมันไม่ได้มีความหมายอะไรตามที่กล่าวไว้ เหมือนกับตัวละคร Pulp Fiction ของ Samuel L. Jackson ที่ยอมรับว่าการยกข้อความมาจากนั้นเป็นเพียง “เรื่องเลือดเย็นที่จะพูดกับไอ้สารเลวก่อนหน้านี้ คุณเปิดหมวกในตูดของเขา” แต่ Bullet Train ไม่เคยเข้าถึงส่วนที่ประทับใจที่ Jules Winnfield ของแจ็คสันค้นพบความหมายในเอเสเคียลและนำเส้นทางอันชอบธรรมออกจากการเล่าเรื่องแบบวงกลมของทารันติโน ธีมใดๆ ที่นี่เป็นเพียงการตกแต่งเหนือบุฟเฟ่ต์คาร์โบไฮเดรตเปล่าในลาสเวกัส
ถึงกระนั้น กลุ่มทารันติโนไม่เคยมีช่างฝีมือที่เก่งกาจเท่าเดวิด ลีทช์ อดีตนักแสดงผาดโผนและผู้ประสานงานที่ให้กำเนิดจอห์น วิคร่วมกับแชด สตาเฮลสกี้ และได้กำกับ Atomic Blonde, Deadpool 2 และภาคแยก Hobbs & Shaw ของ Fast & Furious ในจำนวนนั้น Atomic Blonde เป็นเพียงผู้ดูแลเพียงคนเดียว ซึ่งเป็นภาพยนตร์ระทึกขวัญของ Charlize Theron ที่มีฉากคล้าย Wick, ฉากนวนิยายของ Berlin ’89 และเพลงประกอบนักฆ่าที่เข้ากัน Bullet Train มีความเหมือนกันกับ Deadpool 2 มากกว่า ซึ่งมีความแข็งแกร่งมากกว่าภาคแรกมาก แต่ไม่เคยลดความมั่นใจในตนเองลงเลยเพื่อเข้าถึงบันทึกที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ในเวลานั้น นั่นดูเหมือนเป็นปัญหาของไรอัน เรย์โนลด์ส แต่ลีทช์ก็นำความโอหังที่ไม่เจือปนมาสู่หนังเรื่องนี้เช่นกัน
การมีดาราหนังสบายๆ อย่างแบรด พิตต์เป็นผู้นำก็ช่วยได้อย่างหนึ่ง เพราะเขาไม่ได้พูดจาหยาบคายเหมือนเรย์โนลด์ส พิตต์รับบทเป็น Ladybug นักฆ่าชาวอเมริกันผู้เคราะห์ร้ายที่ได้รับมอบหมายให้ไปหยิบกระเป๋าเอกสารบนรถไฟหัวกระสุนที่มุ่งหน้าไปจากโตเกียวไปยังเกียวโต ปรากฎว่ารถไฟถูกจองไว้ร่วมกับคนอื่นๆ ในตระกูลของเขา รวมถึงพี่น้อง “ฝาแฝด” แทนเจอรีน (แอรอน เทย์เลอร์-จอห์นสัน) และเลมอน (ไบรอัน ไทรี เฮนรี่) เจ้าชายนักเรียนหญิงชาวอังกฤษที่ไม่บริสุทธิ์ (โจอี้ คิง) มือสังหารชาวเม็กซิกัน หมาป่า (เบนิโต เอ มาร์ติเนซ โอคาซิโอ), แตน (ซาซี่ บีตซ์) และงูพิษร้ายแรงรายงานว่าหายไปจากสวนสัตว์โตเกียว แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ฆาตกรรวมตัวกันบนรถด่วนของอกาธา คริสตี้ เพราะพวกเขาล้วนมีความอาฆาตพยาบาทส่วนตัวมากกว่าสิ่งของในกระเป๋าเอกสารมาก
ลีทช์และผู้เขียนบทของเขา แซค โอลเควิคซ์ จากนวนิยายญี่ปุ่นเรื่อง Maria Beetle อาศัยพิงในภาพยนตร์ทารันติโนอีกเรื่องหนึ่งเรื่อง Kill Bill ท่ามกลางนักฆ่าที่เห็นอกเห็นใจพร้อมกับกลุ่มศัตรูหลากสีสัน ซึ่งรวมถึงคนที่มีบัตรประจำตัวเป็นสติกเกอร์ Thomas the Tank Engine หนังสือ. Bullet Train แข็งแกร่งเกินกว่าจะขยายความแปลกๆ ออกไป แต่อย่างน้อยบางส่วนก็ถูกควบคุมโดยกลไกอันแม่นยำของลีทช์ที่อยู่ด้านหลังกล้อง ซึ่งทำให้สถานที่และฉากการต่อสู้ดูป๊อปอย่างโดดเด่น ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงที่ลีทช์และบริษัทไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน นอกเสียจากการสร้างความสนุกสนานให้กับผู้ชมด้วยเรื่องไร้สาระอันไพเราะเป็นเวลาสองชั่วโมง แต่เบื้องหลังความองอาจของภาพยนตร์เรื่องนี้มีกลิ่นของความสิ้นหวังที่พยายามอย่างหนัก Bullet Train พยายามพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ ซึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าของ Leitch ในอนาคตเขาควรคิดให้มากขึ้นเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังเสริมอยู่ — สกอตต์โทเบียส
- ขณะเดินทางไปตามรถไฟหัวกระสุนของญี่ปุ่น Ladybug ของ Brad Pitt กำลังมีวันที่เลวร้าย นักฆ่าผู้ปฏิเสธที่จะพกปืนและพูดซ้ำซากจนจำได้ครึ่งหนึ่งจากการบำบัดของเขา เขาเป็นคนที่ตรงกันข้ามกับฮีโร่แอ็คชั่นผู้อ่อนโยน เขาติดอยู่ในยุค 90 ด้วยหมวกบักเก็ตและชอบพูดว่า “ตี” เขาสร้างโทนตลกให้กับภาพยนตร์ที่ยกย่องให้กับภาพยนตร์แอ็คชั่น สยองขวัญ และแก๊งสเตอร์อื่นๆ มากมายเกินกว่าที่ร่างกายจะนับได้
นอกจากการแสดงในแคมป์ของพิตต์แล้ว ยังมีเรื่องอื่นๆ มากมายที่ชอบเกี่ยวกับ Bullet Train ซึ่งเป็นภาพยนตร์ที่มีความโง่เขลาอย่างแท้จริงซึ่งนำไปสู่การหลบหนีที่ยอดเยี่ยม มีฉากการต่อสู้ที่ออกแบบท่าเต้นอย่างดีซึ่งเกิดขึ้นในช่องว่างระหว่างเก้าอี้รถม้า และปฏิสัมพันธ์ที่ตลกขบขันกับผู้โดยสารที่ไม่มีอารมณ์ร่วม พื้นที่ได้รับการออกแบบอย่างสวยงามและมีแสงสว่าง เฉดสีแดง สีทอง และสีเขียวที่หรูหราในแถบทำให้เกิดสีชมพูแคนดี้ฟลอสและแสงนีออนอันน่าขนลุกในรถม้าของอนิเมะ
- อย่างไรก็ตาม การพึ่งพา tropes ทั่วไปมากเกินไปจะกลายเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย มีการอ้างอิงเชิงโต้ตอบมากมาย เช่น Tarantino, โฆษณาทางทีวี, Bad Boys (1995), Source Code (2011), Get Out (2017), มิวสิควิดีโอ – และยังมีการอภิปรายเชิงปรัชญาที่สร้างสรรค์เกี่ยวกับหนังสือ Thomas the Tank Engine ต้นฉบับในปี 1940 แต่ Bullet Train ไม่มีอะไรใหม่ที่จะพูดเกี่ยวกับสิ่งที่อ้างอิงถึง ดังนั้นผลลัพธ์ที่ได้คือการตกแต่งใหม่ด้วยเพลงประกอบไฮเปอร์ป๊อป การที่มันกำหนดเป้าหมายไปที่ผู้ชมออนไลน์นั้นชัดเจน: ด้วยการจับตาดูกระแสความนิยมของมันเอง มันจึงสลับระหว่างการแก้ไขแบบแส้และสโลว์โมชั่นในฉากที่สามารถวางบนโซเชียลมีเดียได้โดยตรง
เพื่อให้สอดคล้องกับสุนทรียภาพระหว่างมาร์เวลและทารันติโน ความรุนแรงขั้นรุนแรงจึงถูกละเลย และประเด็นเรื่องตัวตนอาจถูกขยิบตาได้ Ladybug ลงโทษตัวเองที่ “ฆ่าคน” ในขณะที่เลมอนนักฆ่าผิวดำ (Brian Tyree Henry) พูดติดตลกเกี่ยวกับคนผิวขาวที่ตกหลุมรัก “น้ำตาของสาวผิวขาว” ภาพยนตร์เรื่อง Prince (Joey King) ที่พลิกเรื่องเพศ และการแนะนำผู้หญิงผิวดำ (The Hornet รับบทโดย Zazie Beetz) เพื่อเพิ่มความหลากหลายของนักแสดง ภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ความสำคัญกับการนำเสนอเพื่อหลีกเลี่ยงการวิพากษ์วิจารณ์ที่เลวร้ายที่สุด แม้ว่าเฮนรี่จะขโมยทุกฉากไป แต่ก็มีชายผิวขาวที่ลงเอยด้วยการเดินออกไปชมพระอาทิตย์ตกดินในเรื่องราวญี่ปุ่นดั้งเดิม
- มีบางอย่างของ Murder on the Orient Express (1974) หรือ Snowpiercer (2013) เกี่ยวกับการตัดสินใจอันชาญฉลาดของ Bullet Train ที่จะให้ทุกคนถูกจำกัดให้นั่งรถไฟในช่วงสองในสามแรกของภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่ในการแสดงที่สนุกสนานครั้งสุดท้าย มันเปลี่ยนโหมด – ไปสู่ความเสียหายของภาพยนตร์ ด้วยฉากที่วุ่นวายและ CGI ที่แย่ น่าเสียดายที่ทีมผู้สร้างไม่ไว้วางใจความตึงเครียดเชิงพื้นที่และดราม่าที่เกิดขึ้นจากการเดินทางด้วยรถไฟ เลยเลือกที่จะชมภาพยนตร์ที่เคยเห็นมาก่อนแทน